DUMAAN AKO Dumaan ako sa tahimik na ilog Ang buong mundo ay parang natutulog Kung may bunga mang sa tubig ay mahulog parang ang puso ko itong nadudurog Kung mag-isa ako ay huwag nang isipin Sa dilim ay dapat pa akong hanapin Habang may luha ay huwag pang ibigin Sa pangarap ko ay huwag nang gisingin
Kaya kong maghintay sa mga tula mo makinig sa awit mula sa kabilang dako At sa paglalakad sa lilim ng mga puno matutuklasan ang laman ng pusong malayo
At mapapanood ang sayaw ng mga tutubi sabay sa indak at lipad ng ibong humuhuni At hihinahon na itong hindi mapakali at makakahimlay sa mapayapang gabi
Dumaan ako sa tahimik na ilog Ang buong mundo ay parang natutulog Kung may bunga mang sa tubig ay mahulog parang ang puso ko nga itong nadudurog Parang ang puso ko itong nadudurog
itong naka-paskil sa itaas, nakita ko nung gumala-gala ako sa love exists.
super astig.:)
hindi ako makahuli ng mga salita o makabuo ng mga tula nitong nakaraan.
ligaya, ligaya, ligaya…walang mapaglagyan at umaapaw na ligaya.
nakakapipi ng letra ngunit hindi ko naman iniinda -
palagiang umiibig at walang humpay ang ligaya. :)
napag-usapan namin ni Tina na malamang sa malamang ay gagawa ako ng isang photoblog. ang pamagat: Captured Words.
mga salitang nahuli, hinuli, nakita, nakuha. mga salitang nakunan pero hindi nakukulong ng camera. mga salitang dumapo, dumating o bumisita sa akin. mga salitang natagpuan kahit hindi na hanapin. babalitaan ko na lang kayo kung nasimulan ko nang gawin.:)
Alam kong walang dapat sisihin na ako'y nandito at nandiyan ka.
Pero dahil sa malayo ka, ako'y nalulungkot na…
Gusto na kitang makita; gusto na kitang makasama
Tayong dalawa…
:: Gusto na kitang Makita : Session Road ::
kung bakit tayo nababagot sa kung nasaan tayo
ay dahil wala ako diyan at wala ka rin dito.
kaya siguro palagian na lang itong pakiramdam na gusto kong magtago o kaya ay gusto kong mag-teleport at biglang umeskapo.kung bakit nakakapagod minsan ang makihalubilo ay dahil paulit-ulit na lang ang mga tagpo o dahil walang bago sa mga senaryo.o dahil sa hindi ko matagpuan sa madla ang iyong mukha o dahil ikaw lang ang hinahanap-hanap ko at gusto kong makita.
kaya siguro pakiwari ko'y napakabagal uminog ng mundo at mistulang ang oras ay nananadya pa at naunukso.parang ang lahat ay nasa slow-motion mode at mina-migraine na ako sa kakapanood. kung bakit nakakaumay na ang mga araw na ordinaryo at ang mga gabi'y napakakupad sa pagtakbo.ay dahil umaandar kasabay nito ang aking inip at alburoto dahil lumilipas ang magdamag nang wala ka sa piling ko.
kaya siguro nakakalungkot, nakakaburaot, nakakalunod.nakakasuka, nakakasawa, nakaka-walang-gana.nakakapanghina kung paanong halinhinang pumupuno ang mga damdaming ito sa isang sulok ng aking puso.kung bakit mistulang wala sa tamang hulog ang mundo at kung bakit tinatakasan ako ng sigla at ng wisyo.
kung bakit tayo nababagot sa kung nasaan tayo
ay dahil wala ako diyan at wala ka rin dito.
Nais kong lumayo sa mga anino't multo
Lumipad, mangarap ng isang umagang
Kasama kang naglalakad sa lilim ng mga puno
Hawak ko ang iyong kamay, sana 'di na matapos ito…
isang kwentong lost and found – iyan ang kwento ng paglalakbay ko sa Japan.
isang kwento ng pagkawala, pagkaligaw at pagpaparaya. pagpaparaya ng sarili para umibig muli at lumigaya. kwento rin ng pagtunton, pagtuklas at pagtatagpo. kwento ng dalawang mundong pinagtagpo sa isang espasyo.
maiintindihan mo kung bakit hindi nabubura ang kahapon at kung paano ka hahabi ng istorya ng ngayon. maraming nawawala, maraming nagbabago. sumasabay sa marami rin naman natatagpuan at natatanto.
mawawala itong mga konotasyong inipon at nililok ng panahon at historya. sa likod ng mantsang ipinaskil ng digmaan at giyera, hitik ang bansang ito ng pag-usbong at pag-asa. siksik at liglig sa imahinasyon at kultura -- sa lahat ng anyo, aspeto, mukha at tekstura. nakaukit man sa kanilang mapa ang isang makulimlim na nakaraan; nakaguhit ring pirmi ang progreso ng kasalukuyan. hindi mo man kabisadong lakbayin ang mga daan, alam mong mayroon kang tiyak na patutunguhan.
malulula kang tunay sa mga higanteng gusali at istruktura at malalaman mong kathang-isip lang ang kwento ni Godzilla. mapapa-time-space-warp-ka pa na moda kahit alam na alam mong si Shaider ay lumaon na. at ang kwento ng samurai hanggang saKung Fu Panda, ay mga alamat na kasing-hiwaga ng misteryo ng mga geisha. at itong kanilang matatamis na ngiti, pinakatampok kasama ng sake at sushi.maliliwanagan ka at maiintindihan mo, kung bakit napamahal nang husto si John Lennon kay Yoko Ono. guguho ang lahat ng stereotypes sa utak mo at dagat-dagatang pananaw ang siyang mabubuo.makikita mo ang lahat ay parang pelikula o parang anime extravaganza. real-life-setting ang sinematograpiya, isang piyesta espesyal sa iyong dambana.
pero mawala ka man sa gitna ng ilang-daang madla, o sa paghahanap ng kung anumang hindi mo pa makita. matatagpuan mo ang sariling maningning at malaya. maaalala mong hindi ka nag-iisa. malunod ka man sa hindi mabigkas na salita, maiintindihan mong may saysay ang bawat kataga't kabanata.
at kung nagkaligaw-ligaw man ako sa hindi mabilang na mga distrito. napagod man ang mga paa sa layo ng nilakbay ko. masalimuot man ang paglalakbay at ang buhay ay liko-liko; may pag-ibig na natagpuan itong aking puso -- hawak-kamay, nakangiti at nasa harapan ko.
