habang tinatakluban ng anino ng bagong buwan

ang sikat at liwanag ng musmos na umaga

mistulang lumuluha sa tuwa ang mga diyosa’t diwata

yumayakap sa hangin ang tamis ng pag-ibig

tunog ng daang-libong tibok ng pusong nahuhulog mula sa langit

larawan ang buong mundo ng hinahon at payapa

at parang huminto ang oras nang mahigit pa sa kisapmata

hindi ipagpapalit at wala nang babaguhin

bukod sa hiwaga ng sandaling ito’y ikaw sana ay kapiling.

ART SOURCE

umuulan kaninang umaga kung saan ako nandito

habang ang total solar eclipse ay nagaganap

at nasasaksihan sa ibang parte ng mundo. 

maganda ang patak ng ulan sa umaga

at napapikit ako muli sa dalanging sana ay kasama kita.

itong naka-paskil sa itaas, nakita ko nung gumala-gala ako sa love exists. 

super astig.:)

hindi ako makahuli ng mga salita o makabuo ng mga tula nitong nakaraan.

ligaya, ligaya, ligaya…walang mapaglagyan at umaapaw na ligaya.

nakakapipi ng letra ngunit hindi ko naman iniinda -

palagiang umiibig at walang humpay ang ligaya. :)

napag-usapan namin ni Tina na malamang sa malamang ay gagawa ako ng isang photoblog.  ang pamagat: Captured Words. 

mga salitang nahuli, hinuli, nakita, nakuha.  mga salitang nakunan pero hindi nakukulong ng camera.  mga salitang dumapo, dumating o bumisita sa akin.  mga salitang natagpuan kahit hindi na hanapin.  babalitaan ko na lang kayo kung nasimulan ko nang gawin.:)

ART SOURCE

Parang ang bagal ng takbo ng panahon kung wala ka

Alam kong walang dapat sisihin na ako'y nandito at nandiyan ka.

Pero dahil sa malayo ka, ako'y nalulungkot na…

Gusto na kitang makita; gusto na kitang makasama

Tayong dalawa…

:: Gusto na kitang Makita : Session Road ::

kung bakit tayo nababagot sa kung nasaan tayo

ay dahil wala ako diyan at wala ka rin dito.

kaya siguro palagian na lang itong pakiramdam na gusto kong magtago o kaya ay gusto kong mag-teleport at biglang umeskapo.  kung bakit nakakapagod minsan ang makihalubilo ay dahil paulit-ulit na lang ang mga tagpo o dahil walang bago sa mga senaryo.  o dahil sa hindi ko matagpuan sa madla ang iyong mukha o dahil ikaw lang ang hinahanap-hanap ko at gusto kong makita. 

kaya siguro pakiwari ko'y napakabagal uminog ng mundo at mistulang ang oras ay nananadya pa at naunukso.  parang ang lahat ay nasa slow-motion mode at mina-migraine na ako sa kakapanood.  kung bakit nakakaumay na ang mga araw na ordinaryo at ang mga gabi'y napakakupad sa pagtakbo.  ay dahil umaandar kasabay nito ang aking inip at alburoto dahil lumilipas ang magdamag nang wala ka sa piling ko.

kaya siguro nakakalungkot, nakakaburaot, nakakalunod.  nakakasuka, nakakasawa, nakaka-walang-gana.  nakakapanghina kung paanong halinhinang pumupuno ang mga damdaming ito sa isang sulok ng aking puso.  kung bakit mistulang wala sa tamang hulog ang mundo at kung bakit tinatakasan ako ng sigla at ng wisyo. 

kung bakit tayo nababagot sa kung nasaan tayo

ay dahil wala ako diyan at wala ka rin dito.

Nais kong lumayo sa mga anino't multo

Lumipad, mangarap ng isang umagang

Kasama kang naglalakad sa lilim ng mga puno

Hawak ko ang iyong kamay, sana 'di na matapos ito…

Kailan kaya muli?

:: Kailan : Session Road ::

ART SOURCE

parang mga kiti-kiti na lang

na nalulunod sa sabaw

na pumalit yata sa 'king utak

ang mga salita't katagang

parte ng mga kwento't daldal

na sa iyo ko lang kayang italak

kaya't pasensiya ka na sa akin

kung wala man akong mapiga-piga

ni isang kapiranggot na patak

na di gaya noon na parang wala

na lang katapusan ang mga storya

at di ako matigil sa pagputak.

*blanko (pa din) – tula ni kilcher

ang mga kiti-kiting mistulang nalulunod

sa sabaw ng utak mong palagian ma'y inaantok

hindi lalaon sila'y magiging rin mga lamok

lilipad at kakagat sa puso kong walang lungkot

mga titik at katagang katahimikan ang bumabalot

pulu-pulupot man ay hindi naman salot

kaya ikaw ay huminahon at huwag kang magmukmok

maligaya ka sa piling ko'y iyan lang ang ikalulugod.

*sagot sa tula ni kilcher

*hindi namin balak magsulat ng tungkol sa mga kiti-kiti, lamok o dengue.

ninais lang naming isulat itong penomenang mistulang gumugupo sa mga salita at pumipipi ng mga tula*

2.2 noong 02 January 2009

ART SOURCE

Venus Fort; Odaiba-Japan

salamat kay Moogs sa litratoJ

isang kwentong lost and found – iyan ang kwento ng paglalakbay ko sa Japan. 

isang kwento ng pagkawala, pagkaligaw at pagpaparaya.  pagpaparaya ng sarili para umibig muli at lumigaya.  kwento rin ng pagtunton, pagtuklas at pagtatagpo.  kwento ng dalawang mundong pinagtagpo sa isang espasyo. 

maiintindihan mo kung bakit hindi nabubura ang kahapon at kung paano ka hahabi ng istorya ng ngayon.  maraming nawawala, maraming nagbabago.  sumasabay sa marami rin naman natatagpuan at natatanto.  

mawawala itong mga konotasyong inipon at nililok ng panahon at historya.  sa likod ng mantsang ipinaskil ng digmaan at giyera, hitik ang bansang ito ng pag-usbong at pag-asa.  siksik at liglig sa imahinasyon at kultura -- sa lahat ng anyo, aspeto, mukha at tekstura.  nakaukit man sa kanilang mapa ang isang makulimlim na nakaraan; nakaguhit ring pirmi ang progreso ng kasalukuyan.  hindi mo man kabisadong lakbayin ang mga daan, alam mong mayroon kang tiyak na patutunguhan.

malulula kang tunay sa mga higanteng gusali at istruktura at malalaman mong kathang-isip lang ang kwento ni Godzilla.   mapapa-time-space-warp-ka pa na moda kahit alam na alam mong si Shaider ay lumaon na.  at ang kwento ng samurai hanggang sa Kung Fu Panda, ay mga alamat na kasing-hiwaga ng misteryo ng mga geisha.  at itong kanilang matatamis na ngiti, pinakatampok kasama ng sake at sushi.  maliliwanagan ka at maiintindihan mo, kung bakit napamahal nang husto si John Lennon kay Yoko Ono.  guguho ang lahat ng stereotypes sa utak mo at dagat-dagatang pananaw ang siyang mabubuo.  makikita mo ang lahat ay parang pelikula o parang anime extravaganza.  real-life-setting ang sinematograpiya, isang piyesta espesyal sa iyong dambana. 

pero mawala ka man sa gitna ng ilang-daang madla, o sa paghahanap ng kung anumang hindi mo pa makita.  matatagpuan mo ang sariling maningning at malaya.  maaalala mong hindi ka nag-iisa.  malunod ka man sa hindi mabigkas na salita, maiintindihan mong may saysay ang bawat kataga't kabanata. 

at kung nagkaligaw-ligaw man ako sa hindi  mabilang na mga distrito.  napagod man ang mga paa sa layo ng nilakbay ko.  masalimuot man ang paglalakbay at ang buhay ay liko-liko; may pag-ibig na natagpuan itong aking puso -- hawak-kamay, nakangiti at nasa harapan ko. 

S  P  A  C  E 
Give me wide open space
With the sun and the rain in my hair
Every breath that I take
Space to cross, no pain, no fear
Space to cross, far away from here…

:: Achinoam Nini, SPACE ::

kung may mundo sa bawat espasyo

at may puwang ka na sa puso ko

ikaw na ba ang bagong unibersong

kasamang iinog sa aking mundo?

nag-w-word salad lang sa mga imahe, tekstura, aspeto at konsepto

 ng espasyo, mundo at uniberso J

habang namamahinga sumandali ang utak kong isip-isipin

ang aking pag-biyahe, paglalakbay at pakikipagsapalaran

sa isla ng Boracay at bansang Japan.  J

wooohoooJ ako na ang pinaka-excited sa sangkalawakanJ

ART SOURCE